का?

 तमाम सोसायट्यांतले यच्चयावत "नेपाळी थापा" गाड्या धुतल्यावर गाडीचा एक आणि फक्त एकच व्हायपर उभारून ठेवतात… ते का?
हा गाडी धुणाऱ्यांच्या 'ब्रेद्रन'चा काही सिक्रेट कोड असतो का?
असेल तर कोणासाठी? दुसर्या 'फेलो' थापांसाठी? गाडीच्या धन्यासाठी?? की खुद्द गाडीसाठी???
सकाळच्या उन्हात स्वच्छ चमचमणारी एकच व्हायपर उगारलेली गाडी भारी गोड दिसते हे बरीक खरं!

 सगळ्या '*सागर' किंवा '*ली' किंवा तत्सम उडुपी हॉटेलांत मसाला डोसा मागवल्यावर आतल्या भाजीत एकच बटाटा हेsss प्रचण्ड असतो… ते का?
बाकीचे सगळे तुकडे विनम्रपणे छान छोटुले असतात मग हा एकच लॉर्ड फॉकलंड का असतो?
का सगळ्या शेट्टी हॉटेलवाल्यांना एक बटाटा अज्रस्त्र ठेवायची शपथ घ्यावी लागते?

 झाडून सगळ्या सुंदर मुलींचा एकतरी जीभ उजवीकडे(च) तिरकी बाहेर काढलेला वेडगळ सेल्फी असतो… ते का?
म्हणजे देवानी दिलेला चांगला-बरा चेहेरा वेडा-वाकडा करावा असं माणसाला का वाटत असेल?
तशा त्या खरोखर छान नाही दिसत… हे त्यांना कोणतरी 'माईका लाल' सांगू शकेल का?
की त्यांचाही इलाज नसतो? आणि सगळी पोरं बीअर ढोसून झोपली असताना हळूच झालेल्या पोरींच्या वैश्विक मीटिंगमधला ठराव त्यांना पाळावाच लागतो?… जीवाच्या कराराने??

अडनीड वळण - समोर ट्रक - उजव्या बाजूला एस टी - डावीकडे घसटी मारणारा बाईकवाला…
अशा वेळी आपल्याला अचानक ठ्यांश्कन शिंक येते… क्षणभर डोळे ही मिटतात… 
पण डोळे उघडल्यावर सगळे तसेच असतात… सुखरूप!
कितीही विचित्र वेळी शिंक आली तरी फ्लो तसाच चालू राहतो… सेफ… उबदार… ते का? आणि कसं??
जणू डोळे मिटल्याच्या त्या क्षणापुरते  रस्ता आणि बाकी सगळे 'डायवर' आपल्याला अलगद सांभाळून घेतात.
शरीर धर्माची मजबुरी जाणवून त्या क्षणापुरतं युनिव्हर्स आपल्याला वाचवायचा कट करतं का?

सोड ना बे येवढा विचार करायचं आपलं काम नाय:
मस्त धुवट गाडी बिनधास्त चालवावी आणि मसाला डोसा चेपत तिरकी जीभ वाले सेल्फी लाईक करावेत…
To each his own!

 -नील आर्ते

ढब्बू आकाश-कंदील आणि ड्यूस एक्स माकिना

पुणे… 
प्रोफेसर शुक्ला आणि राधाचं एकदम इंटेन्स डिस्कशन चालू होतं.
एरंडवण्याच्या "वल्लभ" सोसायटीतल्या बागेत रातराणी घमघमत होती.
दोघंही नुकताच इंटर-स्टेलार पाहून आले होते आणि प्रचंड एक्साईट झाले होते.
शांत रात्रीत दोघांचा आवाज घुमत होता.
"पण हा  'टेसरॅक्ट 'काय प्रकार असतो मला कळालं नाही नीटसं"
"अरे रामू एकदम सोपं करून सांगते मी तुला", आता राधा मधला फिजिक्स प्रोफेसर जागा झाला होता.
तीन मितीतला क्यूब समजा एक काचेच्या पारदर्शक भिंतीला चिकटवून ठेवलास आणि एखादा सूक्ष्म प्राणी जो दोन मित्यांतच आहे तो भिंतीवरून लुटूलुटू चाललाय. तर त्याला फक्त क्युबची भिंतीला चिकटलेली बाजू दिसेल आणि "समजेल" जी एक चौकोन आहे.
म्हणजे तो चौकोन हे तीन मितीतल्या क्यूबचं द्विमितीय प्रोजेक्शन झालं.

आता हेच आपण तीन आणि चार मित्यांत पुढे नेऊया.
क्युबचा चार मितीय इक्युव्हॅलन्ट आकार म्हणजेच टेसरॅक्ट. 
समजा चार मितीतल्या बुद्धिमान प्राण्यांनी हा टेसरॅक्ट आपल्या पृथीवर पाठवला तर तो आपल्याला एका क्यूब सारखाच दिसेल आणि समजेल.
"हम्म आणि हे बाकीच्या आकारांना पण लागू असेल"?
"अफकोर्स उदाहरणार्थ पंचकोन षटकोन वगैरे सगळ्या आकारांना!
आणि मजा काय आहे माहितीय का? हे चार मितीतले आकार कदाचित आपल्या तीन मितीवाल्या जगात एकीकडून दुसरीकडे जायचे शॉर्टकट असू शकतील… कोणत्याही काळात कोणत्याही ठिकाणी!

राधा लगेच टिशू पेपर वर आकृती काढायला लागली…

प्रोफेसर शुक्ला आपल्या बायकोकडे कौतुकाने बघत राहिले.
राधूची मान केवढी लांबसडक आहे हे त्यांना परत एकदा जाणवलं.
तिच्या केसांत आलेली चंदेरी जर चांदण्यात चमचम करत होती…
आणि निघताना मारलेल्या  'बरबेरी 'परफ्युमचा मंद गंध रातराणीत मिसळला होता.
प्रोफेसर शुक्लानी तिला मायेनं जवळ ओढलं… आणि त्यांना खाडकन जाग आली.

मुंबई: धनत्रयोदशी २०१५ रात्र
अद्भुत ८७ नंबरच्या बसमधून माटुंग्याच्या सिटीलाईट स्टॉपवर उतरला आणि त्यानं चहूवार नजर टाकली.
रात्रीचे दहा वाजले होते पण लोकांची उत्साही गर्दी काय हटत नव्हती.
पणत्यावाले, उटणीवाले, रांगोळ्यांचे ढीग आणि ते रांगेत लटकणारे शेकडो हजारो कंदील!
लाल-पिवळे-हिरवे चमचमणारे लखलखणारे झिरमिळणारे कंदील!
हा रस्ता 'कंदील-स्ट्रीट' म्हणूनच तर फ़ेमस होता आख्ख्या जगात.

श्रीमान योगी

तीन-चार दिवस "ब्रोक" फिरत होतो.
पैसे लागलेही नाहीत फारसे म्हणा… सोडेक्सो कूपनं आणि कार्डावरच किल्ला लढवत राहिलो.
शेवटी आत्ता रात्री मुहूर्त लागला आणि ए. टी. एम मध्ये गेलो…  

आत सिक्युरिटीवाले मामा मस्त "श्रीमान योगी" वाचत बसलेले!

उगीचच छान वाटलं!
सिक्युरिटीची नोकरी धरली तर पुस्तकांचा बॅकलॉग पुरा करता येईल असंही वाटून गेलं. 
त्या मामांचा थोडा हेवा सुद्धा… अर्थात "जावे त्याच्या वंशा" वगैरे आहेच!

म्हातारपणी जागरणवाला जॉब का करावा लागत असेल त्यांना? प्रॉब्लेम्स असतील?? घर चालवायला???
की,
मस्त रिटायर्ड होऊन, पोरं-बाळं वगैरे सेटल करून, टाइमपास म्हणून करत असतील ते?
तसंच असावं… तसंच असू दे!

एनी-वेज आज रात्री मस्त पुस्तकाचा ठोकळा वाचतायत ना… खुश दिसतायत… उद्याचं उद्या च्या मारी!
आपण पण घरी जाउन रस्किन बॉन्डचा ठोकळा वाचायचा… कित्ती दिवस तसाच पडलाय… उद्याचं उद्या च्या मारी! 

-नील आर्ते

मॉडर्न उखाणे: २

-----------------------------------
ज्ञानोबाची राइड मी झाले रे रक्त-बम्बाळ… 

तुझ्या 'पिंकी' बाळाला बायो जरा सम्भाळ!  

-----------------------------------

हे काय?
(कमेंट-मध्ये उत्तर द्या)

मॉडर्न उखाणे: १

------------------------------
समोरीया पळती माणके लाल लाल…
उजवीला सोन-गोळे करून येती चाल! 
------------------------------
हे काय?
(कमेंट-मध्ये उत्तर द्या)

घरनामा १: सत्यमेव जयते झिरपताना

 तो धावत धावत ऑफिसवर पोचला… १:४०!…२ वाजता लंचची वेळ त्यात आज दिवाळीआधीचा शनिवार म्हणजे बहुतेक हाफ डे.

 समोरच एक क्लार्क बसली होती… नवीनच लग्न झालं असावं: लख्ख कुंकू, हातात भरलेला चूडा… दात किंचित बाहेर डोकावणारे… पण त्याला तिचे डोळे नाही आवडले… थोडे बिलंदर होते ते. 

बाजूलाच एक शांत ऋजू माणूस बसला होता, समोर पाटी होती 'हेडक्लार्क अडफळे' म्हणून… 

धाड-धाड पायऱ्या चढून लागलेला दम शांत करत त्यानं विचारलं, "नवीन घर घेतल्यावर म्युन्सिपालिटीचा टॅक्स माझ्या नावावर ट्रान्स्फर करायचाय… तो इथेच होईल ना?"

"हो हो" ती क्लार्क उत्तरली, "पण सोसायटीची एन. ओ. सी., जुन्या मालकाचे डिटेल्स, सेल अ‍ॅग्रीमेन्ट्ची कॉपी, भरलेला फॉर्म… आणलंय का सगळं?"

"येस्स", त्यानं संगतवार लावलेली कागदांची चळत तिच्याकडे दिली.

तिनं सराईतपणे पेपर्स चाळले, "अच्छा आपटे!…"
अहो मॅडम, आपटे नव्हे आ - ट - पे! "आस्तिक आटपे"
"ओह मला वाटलं आपटे" ती हसत म्हणाली!
त्यानं मनातल्या मनात तिचं नाव नु. ल. झा. ठेवून टाकलं: नुक्तंच लग्न झालेली.
"ठीक आहे प्रॉपर्टी टॅक्स आणि ट्रान्स्फर फी आत्ता भरून टाका टोटल ३६१० रुपये!"
त्यानं तत्परतेनं एक्झॅक्ट चेंज काढून पुढे सरकवली आणि रिसीट घेता घेता विचारलं, "किती दिवस लागतील साधारण मॅडम?"
हेडक्लार्क अडफळे तेव्हढ्यात काही कामासाठी बाहेर गेले होते… नु.ल.झा.नं लुकलुकणारे डोळे बारीक केले, माफक मिशीवरनं ओलसर जीभ फिरवली:
"तसं तर एक महिना लागतो पण साहेबांच्या चहा-पाण्याचं बघा जरा… आज ऑफिस बंद व्हायच्या आत करून टाकू तुमचं काम!"

"नि इदिया!" च्या निमित्ताने

एक पोस्ट वाचून आपल्याला खूप काही भसाभसा लिहावसं वाटणं हे मस्तच!
म्हणजे हा त्या पहिल्या मुळ पोस्टचा विजयच तेव्हा माझ्या मैत्रिणीची मुळ पोस्ट इथे वाचा
http://shabd-pat.blogspot.in/2014/11/blog-post_2.html
म्हणजे मी भसाभसा लिहायला मोकळा:

तर…
'हे काहीतरी घडणार' च्या मागे होणारी घरंगळ वगैरे एकदम पटेश पण मी कुठे तरी एक गोष्ट वाचली होती.

म्हणजे एका माणसाला कोणतरी सांगत की नर्मदेच्या सुक्या पात्रात हटकून परिस आहे…शोधला की मिळतोच.
तर हा आपला चालू होतो लोखंडाचा तुकडा घेऊन:
उचल गोटा… लाव लोखंडाला … नाय झालं सोनं… दे फेकून.
'व्हाइल-लूप' मध्ये चालू राहतं हे दिवस-महिने-वर्षं.
माणूस आपला शोधतोय-शोधतोय कणाकणाने फ्रस्ट्रेट होत.
शेवटी त्याची हटते आणि तो नाद सोडून द्यायचा ठरवतो …
पात्रातून बाहेर निघताना सहज लोखंडावर नजर टाकतो तर तो तुकडा केव्हाच सोन्याचा होऊन गेलेला असतो!

ह्यातून मी इतकच घेतलं की मोठे इव्हेंट्स वगैरे ठीकाय पण त्यांना जास्त भाव नाय द्यायचा…
म्हणजे स्वत:चं मोठ्ठ घर वगैरे मस्त पण कधी कधी स्वच्छ दाढी केल्यावर पण तितकच मस्त वाटतं…