(देह-फुलं: २) थरथर

निर्मोही टिळक-मंदीर लायब्ररीतून बाहेर पडली आणि हे ssss धो धो पाउस चालू झाला…
खुशीत हसली ती, "पड बाबा पड"!
छत्री नव्हतीच तिच्याकडे, दोन मिनटं टपाखाली उभी राहून ती पाउस बघत राह्यली…
हरखून…
छोटू बाळासारखी…
'थांबावं का दहा मिनटं? होईल पाउस कमी?? की भिजावं सरळ???
पहिलाच सणसणीत पाऊस आहेय या वर्षाचा…

मागच्यावर्षी समीप बरोबर भिजलेलो आपण कुठे कुठे:
मरीन ड्राइव्ह, नॅशनल पार्क, 
राजमाची… 
ट्रेकला चालता चालता… 
बाकी सगळे मुद्दामहून पाठी-पुढे राह्यलेले…  
आणि ती दोघं… एकटीच… भिजत-थरथरत… 
पानांचा आणि ओल्या मातीचा गच्च वास येणाऱ्या वाटेवर… ती त्याला थरथरत बिलगलेली!
विल्स नेव्ही-कटचा वास येणारं त्याचं ओलसर टी शर्ट आणि भिजकी दाढी… 
त्यातले ते त्याचे जाडसर ओठ… 
आधी दोघांची नाकं चुरमडली एकमेकांवर… मग ओठ आणि मग जिभा!

शिरशिरी आली निर्मोहीला…
आख्ख्या देहाला समीप आठवला…
कोणाला तरी गुदमरून टाकणारी गच्च मिठी मारावीशी वाटत होती!

तळ्यात... (निखिल क्षिरसागर याच्या इंग्रजी कथेचा स्वैर भावानुवाद)

अजूनही मला तो दिवस आठवतोय जेव्हा मी नेसीचा पह्यला फोटो 'बघला'…

हो लहानपणी मी 'बघितला'ला 'बघला' म्हणायचो…
खरंतर स्कॉटलंड मध्ये राहूनही माझं मराठी बरंच चांगलं होतं… आमच्या मांसाहेबांची कृपा…
बरं ते सोडा…
असं विषयांतर करत मी कुठच्या कुठे घुसतो.

तर काय सांगत होतो शाळेतून आल्याआल्या शुभं करोति म्हणायला मांसाहेब डोकं खात होत्या.
खरं तर दुपारचे फक्त चार वाजले होते पण आमच्या त्या छोट्याश्या 'इन्व्हर-नेस' गावात ऑलरेडी हिवाळी तिन्हीसांजा झाल्या होत्या…
आणि मी उगाचच श्लोक म्हणायचे सोडून टणाटण उद्या मारत होतो.
शेवटी आयोनी वैतागून माझ्या 'च्याबो'वर  न्यूजपेपरचा एक सटका मारला पण आम्ही म्हणजे चपळनाथ…
"च्याबो" सेफ आणि पेपर जमिनीवर!

त्या पेपरावरच मला तो फोटो दिसला:
धुरकट दिसणारं आमचं लॉक-नेस तळं आणि त्यात कायकी ती 'मॉन्स्टर'ची अस्पष्ट आकृती.
खरंच मॉन्स्टर होता की आईच्या कुठल्यातरी इंडियन मसाल्याचे डाग कोण जाणे…
पण आजूबाजूचे सगळे शेजारी पुढचे दोन दिवस मोट्ठे डोळे करून तो मॉन्स्टरच असल्याचं शपथेवर सांगत होते.

मलातर बंडला वाटल्या सगळ्या पण मी काय बोल्लो नाय… कुठे परत 'च्याबो'वर फटके खा… च्यायला!

पण हळू हळू लोकांचे वेडे चाळे वाढतच गेले नं काय…
'लॉक-नेस मॉन्स्टर'ला प्रेमाने नेसी काय म्हणायला लागले,
गाईड आवेशाने 'पुराव्याने शाबित' दाखले काय द्यायला लागले,
म्युझिअम काय स्थापन केलंन नी काय काय.

मी आपला मोठा होता होता मजा बघत होतो.
आमच्या शांत कंट्री साईडचं हळूहळू टुरिस्ट-ट्रॅपमध्ये रुपांतर होत होतं.
लोकं जगभरातून येउन फोटो काढून घ्यायचे तळ्यावर.
त्यांना सूक्ष्म आशा असायची की आपला फोटो निघतानाच पाठी तळ्यात खळबळ होईल…
लांब मानेचा तो अज्रस्त्र पशू गुरगुरत दर्शन देईल आणि पुन्हा पाण्यात सूर मारेल.

काय घंटा कोण यायचं नाय ते सोडा…
फोटोत यायचं फक्त एक तळं… अंमळ मोठं इतर तळ्यांपेक्षा…
आणि त्याचं काळंशार पाणी…
ते सुद्धा विचित्र चवीचं…
प्यायलं की सगळी आतडी ढवळून यायची…
कापडी पिशवी उलट केल्यासारखं वाटायचं आख्ख्या शरीरभर… अंगाला कसलीशी हुरहूर लागायची.
सॉरी… विषयांतर नको!



पण मला आवडायचं आमचं ते तळं.
तो मॉन्स्टरचा सगळा फार्स सोडला तर खूप सुंदर होतं आमचं लॉक-नेस तळं.
संध्याकाळच्या उतरत्या प्रकाशात त्याचं काळंशार पाणी अथांग चमकायचं गूढपणे…
आणि सगळी हुरहूर निवली की आतून शांत शांत वाटत जायचं.

तुम्ही बसा घेऊन त्या नकली मॉन्स्टरला
मला माझं तळंच मस्त!

त्या रात्रीपण निवांत चमकदार पौर्णिमा होती.
मी रमतगमत हाय-लॅन्ड्स मध्ये फिरत होतो.
अचानक काय वाटलं कुणास ठाऊक मी सगळे कपडे काढले आणि तलावात हळूच उतरलो…
मंद लहरींची कांकणं न तोडता तरंगत राह्यलो.
तळ्याचं पाणी घटाघट प्यायलो… आधीचा ठसका हळूहळू शांत झाला.
माझ्या आत पाणी आणि बाहेर पाणी…
आतलं पाणी हळू हळू वाढत गेलं…
माझा जीव सुपाएवढा झाला… मान लां sssब… आणि शरिर  मोठ्ठं!

बघायला कुत्रंसुद्धा नव्हतं… फक्त चारदोन मासे… त्यातले दोन मी उगीचच मटकावले…
तृप्तीनं खुशीत गुरगुरलो आणि पाण्यात खोलवर घुसलो…
भवतालची पिठोरी रात्र तेवढी मायेनं बघत राह्यली.

--------------------------------- समाप्त ---------------------------------

निखिल क्षिरसागर याच्या इंग्रजी कथेचा स्वैर भावानुवाद

मूळ इंग्रजी कथा इथे वाचा:  
http://weirdstorieslikelochness.blogspot.in/

(देह-फुलं: १) गंध

तो रात्री हळूच दार उघडून आत आला… पण तिनं त्याला पकडलंच!
ओशाळं हसत त्यानं बूट काढले…
"मजा आली आज?"
"खूप!"
"एक विचारू तुला?"
"बोल ना!"
"तू का नाचतोस"?
तो हलकेच हसला…
म्हणाला,

"मी असा रात्री घरी येतो ना तेव्हा डाव्या हाताचा पंजा पाठून हळूच हुंगतो!
सुंदर फिक्का गंध येत असतो त्याला…
कोणत्या बरं मुलीच्या परफ्युमचा असेल तो? आठवत राहतो मी…
सुंदर लाल ड्रेस घातलेली ती थोडीशी मोटू, हसरी मुलगी… जी साल्सा करताना भिंगरी सारखे टर्न्स घेत होती… तिचा?
की ती किंचित रागीट उंच शिडशिडीत सफेद ड्रेसवाली पोरगी… जिच्याबरोबर वॉल्ट्झ केलं… तिचा?
की हिरव्या चाफ्यासारख्या रंगाच्या हॉट-पॅन्ट्स घातलेली, नूडल्स सारखे केस असलेली  मैत्रिण…
जिच्याबरोबर जाईव्ह करताना आम्ही दोघं खिदळत होतो… तिचा?
आय थिंक या वासासाठी नाचतो मी"

ती त्याच्याकडे बघत उमजून हसली!

तो पंजा हळूच हुंगत म्हणाला, "ए तुला मी थोडा क्रॅक वाटतो ना?"

"ते मला तुला जन्म दिल्यापासून माहितीये… झोपा आता वेडोबा!"




-नील आर्ते

का?

 तमाम सोसायट्यांतले यच्चयावत "नेपाळी थापा" गाड्या धुतल्यावर गाडीचा एक आणि फक्त एकच व्हायपर उभारून ठेवतात… ते का?
हा गाडी धुणाऱ्यांच्या 'ब्रेद्रन'चा काही सिक्रेट कोड असतो का?
असेल तर कोणासाठी? दुसर्या 'फेलो' थापांसाठी? गाडीच्या धन्यासाठी?? की खुद्द गाडीसाठी???
सकाळच्या उन्हात स्वच्छ चमचमणारी एकच व्हायपर उगारलेली गाडी भारी गोड दिसते हे बरीक खरं!

 सगळ्या '*सागर' किंवा '*ली' किंवा तत्सम उडुपी हॉटेलांत मसाला डोसा मागवल्यावर आतल्या भाजीत एकच बटाटा हेsss प्रचण्ड असतो… ते का?
बाकीचे सगळे तुकडे विनम्रपणे छान छोटुले असतात मग हा एकच लॉर्ड फॉकलंड का असतो?
का सगळ्या शेट्टी हॉटेलवाल्यांना एक बटाटा अज्रस्त्र ठेवायची शपथ घ्यावी लागते?

 झाडून सगळ्या सुंदर मुलींचा एकतरी जीभ उजवीकडे(च) तिरकी बाहेर काढलेला वेडगळ सेल्फी असतो… ते का?
म्हणजे देवानी दिलेला चांगला-बरा चेहेरा वेडा-वाकडा करावा असं माणसाला का वाटत असेल?
तशा त्या खरोखर छान नाही दिसत… हे त्यांना कोणतरी 'माईका लाल' सांगू शकेल का?
की त्यांचाही इलाज नसतो? आणि सगळी पोरं बीअर ढोसून झोपली असताना हळूच झालेल्या पोरींच्या वैश्विक मीटिंगमधला ठराव त्यांना पाळावाच लागतो?… जीवाच्या कराराने??

अडनीड वळण - समोर ट्रक - उजव्या बाजूला एस टी - डावीकडे घसटी मारणारा बाईकवाला…
अशा वेळी आपल्याला अचानक ठ्यांश्कन शिंक येते… क्षणभर डोळे ही मिटतात… 
पण डोळे उघडल्यावर सगळे तसेच असतात… सुखरूप!
कितीही विचित्र वेळी शिंक आली तरी फ्लो तसाच चालू राहतो… सेफ… उबदार… ते का? आणि कसं??
जणू डोळे मिटल्याच्या त्या क्षणापुरते  रस्ता आणि बाकी सगळे 'डायवर' आपल्याला अलगद सांभाळून घेतात.
शरीर धर्माची मजबुरी जाणवून त्या क्षणापुरतं युनिव्हर्स आपल्याला वाचवायचा कट करतं का?

सोड ना बे येवढा विचार करायचं आपलं काम नाय:
मस्त धुवट गाडी बिनधास्त चालवावी आणि मसाला डोसा चेपत तिरकी जीभ वाले सेल्फी लाईक करावेत…
To each his own!

 -नील आर्ते

ढब्बू आकाश-कंदील आणि ड्यूस एक्स माकिना

पुणे… 
प्रोफेसर शुक्ला आणि राधाचं एकदम इंटेन्स डिस्कशन चालू होतं.
एरंडवण्याच्या "वल्लभ" सोसायटीतल्या बागेत रातराणी घमघमत होती.
दोघंही नुकताच इंटर-स्टेलार पाहून आले होते आणि प्रचंड एक्साईट झाले होते.
शांत रात्रीत दोघांचा आवाज घुमत होता.
"पण हा  'टेसरॅक्ट 'काय प्रकार असतो मला कळालं नाही नीटसं"
"अरे रामू एकदम सोपं करून सांगते मी तुला", आता राधा मधला फिजिक्स प्रोफेसर जागा झाला होता.
तीन मितीतला क्यूब समजा एक काचेच्या पारदर्शक भिंतीला चिकटवून ठेवलास आणि एखादा सूक्ष्म प्राणी जो दोन मित्यांतच आहे तो भिंतीवरून लुटूलुटू चाललाय. तर त्याला फक्त क्युबची भिंतीला चिकटलेली बाजू दिसेल आणि "समजेल" जी एक चौकोन आहे.
म्हणजे तो चौकोन हे तीन मितीतल्या क्यूबचं द्विमितीय प्रोजेक्शन झालं.

आता हेच आपण तीन आणि चार मित्यांत पुढे नेऊया.
क्युबचा चार मितीय इक्युव्हॅलन्ट आकार म्हणजेच टेसरॅक्ट. 
समजा चार मितीतल्या बुद्धिमान प्राण्यांनी हा टेसरॅक्ट आपल्या पृथीवर पाठवला तर तो आपल्याला एका क्यूब सारखाच दिसेल आणि समजेल.
"हम्म आणि हे बाकीच्या आकारांना पण लागू असेल"?
"अफकोर्स उदाहरणार्थ पंचकोन षटकोन वगैरे सगळ्या आकारांना!
आणि मजा काय आहे माहितीय का? हे चार मितीतले आकार कदाचित आपल्या तीन मितीवाल्या जगात एकीकडून दुसरीकडे जायचे शॉर्टकट असू शकतील… कोणत्याही काळात कोणत्याही ठिकाणी!

राधा लगेच टिशू पेपर वर आकृती काढायला लागली…

प्रोफेसर शुक्ला आपल्या बायकोकडे कौतुकाने बघत राहिले.
राधूची मान केवढी लांबसडक आहे हे त्यांना परत एकदा जाणवलं.
तिच्या केसांत आलेली चंदेरी जर चांदण्यात चमचम करत होती…
आणि निघताना मारलेल्या  'बरबेरी 'परफ्युमचा मंद गंध रातराणीत मिसळला होता.
प्रोफेसर शुक्लानी तिला मायेनं जवळ ओढलं… आणि त्यांना खाडकन जाग आली.

मुंबई: धनत्रयोदशी २०१५ रात्र
अद्भुत ८७ नंबरच्या बसमधून माटुंग्याच्या सिटीलाईट स्टॉपवर उतरला आणि त्यानं चहूवार नजर टाकली.
रात्रीचे दहा वाजले होते पण लोकांची उत्साही गर्दी काय हटत नव्हती.
पणत्यावाले, उटणीवाले, रांगोळ्यांचे ढीग आणि ते रांगेत लटकणारे शेकडो हजारो कंदील!
लाल-पिवळे-हिरवे चमचमणारे लखलखणारे झिरमिळणारे कंदील!
हा रस्ता 'कंदील-स्ट्रीट' म्हणूनच तर फ़ेमस होता आख्ख्या जगात.

श्रीमान योगी

तीन-चार दिवस "ब्रोक" फिरत होतो.
पैसे लागलेही नाहीत फारसे म्हणा… सोडेक्सो कूपनं आणि कार्डावरच किल्ला लढवत राहिलो.
शेवटी आत्ता रात्री मुहूर्त लागला आणि ए. टी. एम मध्ये गेलो…  

आत सिक्युरिटीवाले मामा मस्त "श्रीमान योगी" वाचत बसलेले!

उगीचच छान वाटलं!
सिक्युरिटीची नोकरी धरली तर पुस्तकांचा बॅकलॉग पुरा करता येईल असंही वाटून गेलं. 
त्या मामांचा थोडा हेवा सुद्धा… अर्थात "जावे त्याच्या वंशा" वगैरे आहेच!

म्हातारपणी जागरणवाला जॉब का करावा लागत असेल त्यांना? प्रॉब्लेम्स असतील?? घर चालवायला???
की,
मस्त रिटायर्ड होऊन, पोरं-बाळं वगैरे सेटल करून, टाइमपास म्हणून करत असतील ते?
तसंच असावं… तसंच असू दे!

एनी-वेज आज रात्री मस्त पुस्तकाचा ठोकळा वाचतायत ना… खुश दिसतायत… उद्याचं उद्या च्या मारी!
आपण पण घरी जाउन रस्किन बॉन्डचा ठोकळा वाचायचा… कित्ती दिवस तसाच पडलाय… उद्याचं उद्या च्या मारी! 

-नील आर्ते

मॉडर्न उखाणे: २

-----------------------------------
ज्ञानोबाची राइड मी झाले रे रक्त-बम्बाळ… 

तुझ्या 'पिंकी' बाळाला बायो जरा सम्भाळ!  

-----------------------------------

हे काय?
(कमेंट-मध्ये उत्तर द्या)