Saturday, 17 March 2018

काळ्या-पिवळ्या रात्रीची गोष्ट (भाग ३)

ड्रायव्हर तोपर्यंत बाइकवाल्याकडे पोचला होता.
बाइकवाला आधी निपचित वाटला... पण हळूहळू उठून उभा राहीला.
फारसं लागलं नव्हतं त्याला फक्त शॉक बसला होता.
जाड जीन्स घसपटून फाटली होती आणि थोडंसं खरचटलं होतं.
डोक्याचं कलिंगड फुटण्यापासून अर्थातच वाचलं होतं आमच्या ड्रायव्हरच्या कृपेने.
ड्रायव्हरनं त्याला एकदा चेक केलं वरपासून खालपर्यंत.
"ठीक है तू?"
"अं... अं... हा!", बाइकवाला उत्तरला. अजूनही थोडा सदम्यातच होता तो.

ती अशी टोळासारखी बाईकवर बसत... वॉंव वॉंव करत हेलकावे देत गाडी चालवणारी 'बंटाय' पोरं असतात ना,
तस्साच होता तो.
तोंडावर मुरुमं... साळींदरासारखे कापलेले केस आणि कडक्या.
बाइकलाही फारसं काही झालेलं नव्हतं.
फक्त लेफ्टचा इंडिकेटर तुटला होता.
आम्ही त्याला बाईक उभी करायला मदत केली.
बाईक दोन किक मध्ये चालूही झाली.
               
 बाइकवाला अजूनही सदम्यातच होता.
  "थ... थ... थॅंक्यू भाईजान", तो चाचरत बोलला...  

आणि आमच्या डायव्हरनं त्याची कॉलर पकडली,

Thursday, 15 March 2018

काळ्या-पिवळ्या रात्रीची गोष्ट (भाग २)

इतक्यात आमच्या टॅक्सीवाल्याने खालील तीन गोष्टी केल्या:
१. गाडीला हलकासा गचका दिला आणि गाडी चक्क फ्लायओव्हरच्या बुटक्या डिव्हायडर वरून रॉंग साईडला नेली. (कशी काय कोण जाणे)
२. कचाकच ब्रेक मारत गाडीचा स्पीड कमी केला.
३. आडवी होऊन स्ट्रायकरसारखी सुसाट येणाऱ्या बाईकच्या पुढच्या टायरला हलका प्रेमळ डिच्चू दिला.

त्याने खालील तीन गोष्टी झाल्या:
१.रस्त्याच्या कठड्याकडे झपाट्याने घसरणारी बाईक उलटी फिरली.
२. तिचा घसरण्याचा वेग थोडा कमी झाला.
३. आणि बाईक स्वाराचं हेल्मेटविरहीत डोकं कठड्यापासून दोन इंचांवर थांबलं... न फुटता.


काहीसं असं:


आमच्या टॅक्सीवाल्यानं टॅक्सी थोडी पुढे थांबवली आणि रिअर व्ह्यू मिरर मधनं मागे बघितलं.
बाईकवाला निपचित पडला होता.
तीन चार गाड्या अशाच निर्लज्जपणे पाणी उडवत पुढे पास झाल्या. 

टॅक्सीवाल्याची कसलीतरी घालमेल चालू होती... 
इंजिन चालू होतं... 
गाडी न्यूट्रलवर... 
त्यानं माझ्याकडे बघितलं... 
फर्स्ट गिअर टाकला...  
परत बाइकवाल्याकडे बघितलं... 
निपचित. 

परत त्यानं शिवी हासडत न्यूट्रल टाकला... 
हँडब्रेक खेचला... आणि म्हणाला,
"आपको ये दिखना नही था लेकिन उस येडेकी हालत देखने पडेंगी"'

त्यानं हळूच मानेभोवतीचा फडका काढला... 
त्याच्या मानेतून चार प्लग सीटच्या हेडरेस्टमध्ये गेलेले होते. 
थोडेसे गाडीच्या स्पार्कप्लगसारखे दिसत होते ते... 
त्यानं एक एक प्लग उपसून काढला आणि मान मोकळी करत तो गाडीतून खाली उतरला. 
मी थिजून त्याच्या मानेतल्या चार रक्ताळलेल्या भोकांकडे बघत राहिलो...
आणि पाठोपाठ खाली उतरलो.

क्रमश:

Tuesday, 13 March 2018

काळ्या-पिवळ्या रात्रीची गोष्ट (भाग १)

मी प्रचंड विनोदी हातवारे करत टॅक्सी थांबवली आणि पाऊस चुकवत आत घुसलो.
"भाय पासमे ही जानेका हय... स्टेशन."
मला गणेश मतकरीच्या कथेतलं वाक्य आठवलं,

'मुंबईच्या टॅक्सी रिक्षावाल्यांशी बोलताना तुमच्या आवाजातच काहीतरी असं असावं लागतं की नाही म्हणण्याची त्यांची हिंमतच होऊ नये.'... 
माझ्याकडे तरी तो आवाज नव्हता...
मग मी जगातली सगळी करुणा एकवटून ड्रायव्हरकडे बघितलं आणि "प्ली SSS झ" म्हटलं...
आणि फारशी आशा न बाळगता परत खाली उतरायची तयारी केली.
ओय!... पण चमत्कार झाला!
ड्रायव्हरनं चक्क मीटर टाकला...
मग गिअर टाकला...
आणि मला एक छानसं स्माईल दिलं.
येय!
चला अर्धी लढाई जिंकली आता शेवटची विरार ट्रेन जायच्या आत स्टेशनला पोचलो की जितं मया!

"थोडा मुष्कील है साब तीन मिनटमें स्टेशन पहुचना लेकिन ट्राय करेंगे इन्शाल्ला",
ड्रायव्हर मनातलं वाचल्यासारखं बोलला... आणि त्यानं स्पीड वाढवला...

Monday, 1 January 2018

दीपक मामा (भाग ३)

त्याचे असे अनेक स्ट्रॉंग फंडे त्या तीन महिन्यांतला तुटक वीकेण्ड्सना मी शिकलो.
हा अजून एक,
"निखिल, रस्त्यावरचे सगळेच्या सग SSS ळे... म्हणजे गाडीवाले, चालणारी लोकं, पोरं-टोरं, गायी-गुरं वेडे आहेत आणि तू एकटाच शहाणा आहेस असंच समजून गाडी चालवायची.  
वेड्या माणसाचा काय भरोसा नसतो, तो कुठेही कधीही काहीही करू शकतो.  
संभाळून घ्यायचंय तुलाच हे लक्षात ठेव."
थोडक्यात काय तर रस्त्यावर कधीही काहीही गृहीत धरायचं नाही,
हे त्याचे स्टुडन्ट्स शिकतातच.

किंवा हा...   
पेट्रोल (म्हणजे ऍक्सिलरेटर लक्षात ठेवा :)) फक्त आणि फक्त उजव्या पायाच्या अंगठ्यानीच द्यायचं ."
हे  पण  खूप  भारी  आहे!
पूर्ण पाय दाबून धश्चोट गाडी चालवण्यापेक्षा असं अंगठ्यानी पेट्रोल देण्याने आपला वेगावर अधिक चांगला आणि ग्रॅन्युलर कंट्रोल राहतो.

किंवा हा...   
निखिल, तुझी कार मेन रोड क्रॉस करत असेल तर एकतर थांबायचं ... 
किंवा गाड्या पुरेशा लांब असतील तर झप्पकन निघून जायचं ... 
चलबिचल केलीस तर बाजूने येणाऱ्या गाड्या तूला चिरडू SSS न टाकतील !!
इथे मामा 'चिरडून' हा शब्द एक्झॅक्टली 'रायगडाला जेव्हा जाग येते' मधल्या शिवाजी महाराजांसारखा ठासून बोलतो.
ते साहजिकच आहे म्हणा,
मराठी माणूस तोही गिरगावातला असल्यामुळे नाटकाचा किडा अर्थातच त्याच्यात आहे.
त्याचा 'तरुण तुर्क...' (त्वष्टा कासार ज्ञाती हौशी नाटक मंडळ) मधला 'प्रोफेसर बारटक्के' बघितलाय मी.
अप्रतिम करतो तो.

बरं पण एवढी सगळी धमाल करून मी ड्रायव्हिंग शिकलो का?
खरं तर नाही विशेष... पण ती दीपक मामाची चूक नव्हेच.
असं तीन महिने दर वीकेण्डला जाऊन ड्रायव्हिंग शिकणं म्हणजे...
दर दहा मिनीटांनी पाच सेकंद मेक-आउट करून 'गॅजमची अपेक्षा करण्यासारखं आहे
पण तेव्हा मात्र ऑन पेपर भारी वाटला होता हा प्लॅन...
असो... त्याचं एवढं काही विशेष नाही, नंतर पुण्यातच पंधरा दिवस क्लास लावून रप्पारप गाडी चालायला शिकलोच मी.
पण सिव्हिलाइझ्ड ड्रायव्हिंगचा ऍटिट्यूड मात्र मामानेच दिला.

शिवाय सरत्या हिवाळ्यातल्या रविवारच्या त्या गिरगाव, धोबी तलाव, मरीन लाईन्सच्या प्रसन्न सकाळी...
त्या राहतीलच कायम... आठवणीत.

अजूनही सकाळी गाडी काढताना मी आधी घोकतो,
'रस्त्यावरचे सगळे वेडे  आहेत ... आपणच एकटे शहाणे आहोत '
मग ऍक्सीलरेटर... चुकलो... 'पेट्रोल' वर फक्त आणि फक्त अंगठ्याने हलकेच तिरका दाब देतो...
नाईलाजाने निरोप द्याव्या लागणाऱ्या मित्रासारखा हळूहळू क्लच सोडतो...
आणि ट्रॅफिकच्या रणधुमाळीत घुसतो...
गाडी बंद न पाडता :)


----------------------------------------------------- समाप्त ------------------------------------------------------
-नील आर्ते  









  

Saturday, 30 December 2017

दीपक मामा (भाग २)

समज तुझा मित्र बऱ्याSSS च वर्षांनी तुझ्या घरी आलाय. 
यू. एस. ला असतो वगैरे... 
पण एक टाइम तुम्ही ज्याम धमाल केलीये. 
आज घरी कोण नाहीये, बायको माहेरी वगैरे गेलीये. 
फक्त तू एकटाच... 
आणि तो आला, तुम्ही उराउरी भेटलात, गप्पा चालू झाल्या... 
हा कुठे असतो, ती कुठे असते, यंव नी त्यंव. 
चहा झाला. 
एक तासानी मित्र म्हणतो, "चल निघतो मी."   
तुम्ही म्हणता, "थां S ब रे SS जाशील रे SSS"
परत गप्पा चालू होतात. 
दोन वाजतात. 
मित्र परत निघतो.  
तुम्ही म्हणता, "थां S ब रे SS जाशील रे SSS
एक काम कर मस्त जेवूया, स्वैपाकाच्या मावशी साधंच पण अल्टीमेट जेवण करतात. 
शिवाय कालच मस्त घट्ट दही लावलंय, अगदी तुला आवडतं तसं. 
मित्र होय-नाही करत थांबतो. 
तुम्ही गप्पा मारत जेवता. 
मग सिगरेटी पेटतात. 
आरामखुर्च्यांत दोघंही शांतपणे बसता. 
तसंही खऱ्या मित्रांना एकसारखं बोलायची गरज नसतेच ना!
मित्र परत प्रयत्न करतो, "चल भाई निघतो आता."
तुम्ही परत म्हणता, "थां S ब रे SS जाशील रे SSS"
बसल्या बसल्या डोळे मिटता दोघंही. 
उठता तेव्हा स्ट्रेट पाच वाजलेले असतात. 
परत... "
आता मामाच्या आधी मीच म्हणतो, "थां S ब रे SS जाशील रे SSS"
मामा हसतो,
"
मग तुम्ही आलं घालून मस्त चहा करता...
चहा झाल्यावर मात्र मित्र पायात चप्पलच घालतो.
तुम्ही त्याला नाक्यापर्यंत सोडायला खाली उतरता.
नाक्यावर आणखी १५ मिनटं तुमच्या गप्पा रंगतात.
आणि फायनली सकाळी दहा वाजता फक्त अर्धा तास भेटायला आलेला मित्र...
संध्याकाळी ६ वाजता रिक्षात बसतो... नाईलाजाने. 
तर निखिल..."

दीपक मामा फायनली समेवर येतो,

"पहिला गियर टाकताना दाबलेला क्लच असाच सोडायचा. 
नाईलाजाने निरोप  द्यावा लागणाऱ्या मित्रासारखा... प्रेमाने...
थां S ब रे SS जाशील रे SSS करत.
हे लक्षात ठेवलंस की  जन्मात तुझी  गाडी कधी  पहिल्या  गियरवर बंद नाही पडणार !"


"चला सुरुवात झाली तर एकदाची" मी मनात म्हटलं.


क्रमश:






Wednesday, 27 December 2017

दीपक मामा (भाग १)

दीपक मामा...
खरं तर तो माझा मामा नव्हेच. माझ्या मामीचा तो भाऊ. पण सगळ्या भावंडांबरोबर मी पण त्याला मामाच म्हणायचो.
आमची मामी म्हणजे तिच्या तरुणपणी गिरगावातलं बडं प्रस्थ. गिरगावातलं तेव्हाचं एकमेव ड्रायव्हिंग स्कूल त्यांच्या मालकीचं.
पण आमच्या मामानं तिला फुल्ल फिल्मी स्टाईलमध्ये गटवलेली वगैरे... पण तो वेगळाच किस्सा... पुन्हा कधीतरी.

तर दीपक मामा... आणि त्याच्या वडलांचं आणि नंतर त्याच्याकडे वंशपरंपरेनी चालत आलेलं ड्रायव्हींग स्कूल. इथे गिरगावातला जवळ जवळ प्रत्येक कारेच्छू ड्रायव्हिंग शिकलाय.

त्याची ड्रायव्हिंग शिकवण्याची बडबडदार शैली आख्ख्या एरियात फेमस आहे.

एखादा शिकाऊ विद्यार्थी / नी स्टिअरिंग, क्लच, ब्रेक सगळं सोडून खो खो हसतायत आणि दीपक मामा गडबडीनं गाडी कंट्रोल करतोय हे दृश्य तुम्हाला गिरगावातल्या गल्ल्यांमध्ये अवचित कधीही कुठेही  दिसू शकतं.

तर असंच एके दिवशी मीही गाडी शिकायचं ठरवलं.
आता मी आठवड्याचे पाच दिवस पुण्यात आणि वीकेण्डला मुंबईत.
म्हणजे ते पोस्ट मॉडर्न तुटलेपण ऑलरेडीच आमच्या आयुष्यात...
धड इथे नाय धड तिथे नाय वगैरे...
म्हणजे पुण्यात छान मुलगी टिंडरवर मॅच झाली झाली तोपर्यंत आपण मुंबईत पोचणार...
आणि तिला दिसणार डिस्टन्स: १२५ किलोमीटर. 
तसंच व्हाईस-व्हर्सा.
म्हणजे अबोध प्रेमाच्या कळ्या जन्मत:च कोमेजणार वगैरे.
पण सॉरी ते जाऊ दे... आय डायग्रेस.

Monday, 27 November 2017

आज्जी... गंsss

आज्जी पिक्चर खरं तर एका असाइनमेन्टचा भाग म्हणून बघितलेला.
स्वतःबरोबरच डेट करायची असाइनमेन्ट... धम्माल करायची, स्वतःला पॅम्पर करायचं अशी ती असाइनमेन्ट होती.
आणि त्यासाठी 'आज्जी'ला गेलो.
ते चुकलंच जरासं...

काही पिक्चर एवढे अंगावर येणारे आणि ब्रिलियंट असतात की त्यांना अप्रतिम, सिनेमॅटिक जेम, ढासू स्क्रिप्ट वगैरे वगैरे म्हणणंही खूप एक्सप्लॉईटेटिव्ह वाटू शकतं.
म्हणजे कौतुक तर करायचंय पण त्यातला कन्टेन्टच इतका खरागर्द, काळाशाsssर आहे की स्तुतीचे या मितीतले सगळे शब्द भंपक वाटू शकतील...
अशी गोची झालीय माझी.
पण रहावत तर नाहीयेच.

हायवेवरून निवांत चाललेली आपली आरामशीर ए.सी. कार कुणीतरी अचानक थांबवून आपल्याला बाहेर खेचावं...
आणि बळजबरीनं दाखवावा समोरचा रक्ता-मांसाचा चिख्खल... हायवेवर रोड-कीलमध्ये मारल्या गेलेल्या ढोराचा.
तशी घट्ट मानगूट पकडली या मूव्हीनं.
मी तसा स्वतः:ला बऱ्यापैकी स्ट्रॉंग वगैरे समजणारा पण इकडे मात्र मला क्षणोक्षणी पळून जावंसं वाटत होतं.
आणि त्याचवेळी समोर काय चाललंय ते खिळवून सुध्दा ठेवत होतं... सापाच्या तोंडातल्या उंदरासारखं.
सगळा मूव्ही बघताना ओटीपोटातून चालू होऊन आख्ख्या शरीरात पेटके पसरत होते...
भयाचे, रागाचे, दु:खाचे, वेदनेचे (आणि एक आनंदाचासुद्धा).   

फार काही रिव्हील करणार नाहीये मी पण तो एक मॅनिक्वीनचा सीन... नो फकिंग वर्ड्स!

आणि सुषमा देशपांडे...
या बाईंना मला एकदा भेटायचंय आणि फक्त त्यांचे दोन्ही हात घट्ट हातात घेऊन कपाळाला लावायचेत...
आणि खुप सारं थँक्स म्हणायचंय...
अजून काय सांगू?

आता मूव्ही भडक आहे, बीभत्स आहे किंवा गिमिकी आहे असं काही जणांचं आर्ग्युमेण्ट असू शकतं.
पण पर्सनली मला तरी ते सगळं प्रचंड रिलेव्हन्ट वाटलं.
असं होऊ शकतं (किंवा काही प्रसंगांबाबत व्हावं) असं वाटण्याचं श्रेय आपल्या समाजाकडे आणि या चित्रपटाकडे परफेक्ट विभागून जातंच

आणि शेवटी चित्रपट अनुभवणं ही पर्सनल गोष्टच असते मुदलात.
घरी आलो तेव्हा आईला, बहिणीला, जिवाभावाच्या मैत्रिणींना छातीजवळ घट्ट पकडून त्यांच्या कपाळाचे मुके घेत रहावे अशी काहीतरी खूप खूप माया दाटून आलेली.
'रेगे' आणि 'सैराट' बघितल्यावर सुद्धा असंच काय काय विचित्र वाटत राह्यलेलं... हा मराठी सिनेमाचा विजयच.

तर लोकहो,
प्लीज बघा हा मूव्ही.
तुम्ही माझ्या फ्रेंडलिस्टमध्ये असाल आणि नाही आवडला 'आज्जी' तुम्हाला तर...
तिकीट दाखवा आणि माझ्याकडून रिफंड घेऊन जा...
प्रॉमिस!

-नील आर्ते