Wednesday, 18 April 2012

सेक्सी म्हातारे: १

 माझी एक खडूस मैत्रीण काल मला "दादाजी" म्हणाली (#$%@#)  
आणि मला वेड्यासारखे एकामागोमाग एक सेक्सी म्हातारे आठवायला लागले:

 पहिला आठवला अर्थातच "इफ्तेकार"! कसला होता तो!!
उंच शिडशिडीत,
भव्य कपाळाला शिस्तीत इमानदारीत जागा करून देणारे पाठी वळवलेले केस,
उंचावलेली चीक-बोन्स, 
पेरेनिअल पोलीस ऑफिसरला शोभणारे ते करारी पण आधार देणारे डोळे,
दमदार आवाज,
आणि त्याची ती जगप्रसिद्ध पातळ जिवणी!

 पोलीसचा युनिफॉर्म त्याला अति अति म्हणजे अति सुट व्हायचा!
फुल खाकी शर्टाच्या त्या कोपराच्या वर पर्यंत दुमडलेल्या बाह्या,
 (हीच स्टाइल नंतर 'शत्रू'ने 'मेरे अपने', 'कालीचरण' वगैरे मध्ये उचलली),
पातळ जिवणीतून लोंबणारी ती सिगरेट,
आणि हातातली ती केन ...
मार डाला!

डॉन, जंजीर, शोले आणि एक लाख इतर पिक्चर मधला पोलीस ऑफिसर किंवा 'दीवार' मधला दिलदार स्मगलर बॉस...
ही वॉज जस्ट टेलर-मेड!

खरं तर तो स्टायलिश काउंट ड्रॅक्युला म्हणून पण मस्त शोभला असता, कुणा डायरेक्टरला कसं सुचलं नाही कुणास ठाऊक.

लहानपणी कधीतरी 'इत्तेफ़ाक़' बघितला आणि त्याच्यात हा 'इफ्तेकार'
माझ्या चिमुकल्या मेंदूत 'इत्तेफ़ाक़' आणि 'इफ्तेकार' मध्ये भारी कन्फ्युजन व्हायचं!
(तसं ते परवीन बाबी आणि झीनत अमान मध्ये पण व्हायचं; 
अनिल कपूर आणि राज किरण मध्ये सुद्धा )
पण मी तेव्हापासूनच ठरवून टाकलं होतं म्हातारं व्हायचं तर 'इत्तेफ़ाक़' आपलं...चुकलो 'इफ्तेकार' सारखं!

मला नेहमी वाटायचं की तो खऱ्या आयुष्यात ही एकटाच असणार आणि रोज रात्री आरामखुर्चीत बसून जुनी हिंदी गाणी नाहीतर क्लासिक वेस्टर्न म्युझिक ऐकत सुंदर कट-वर्कवाल्या ग्लासातून स्कॉच पीत असणार...
कुणास ठाऊक खरं काय होतं?
पण माझा मात्र तो "सेक्सी म्हातारा" होता; शेलाटा, क्लासी आणि एलीगंट!




-नील आर्ते

    


Sunday, 4 March 2012

"तेरे सिवा"

१४० चा स्पीड,
रात्रीचा भण्ण वारा आणि...
एखाद्या कोड्यासारखा उलगडणारा काळाशार एक्स्प्रेस हायवे.

"दिल्ली बेली" मधलं "तेरे सिवा" लागतं शफलवर!!!
आणि छातीत किंवा पोटात किंवा आतड्यात किंवा फुफुस्सात कसं तरी होतं.
"तेरे सिवा" वितळत जातं कानात...
आणि उतरतं छातीत किंवा पोटात किंवा आतड्यात किंवा फुफुस्सात.


आठवण येते सगळ्याच "क्ष"न्ची.
वाटतं सगळ्या "क्ष"न्ची "क्ष"मा मागून टाकावी
किंवा आपणच माफ करावं त्यांना. 
आणि सांगावं  "तेरे सिवा" एकट्याने ऐकणं पाप आहे राणी!!!
विसरून जाऊया एकमेकांवर कचाकच केलेले वार.
का केले होते वार ते पण आठवत नाही खरं तर.
करून टाकूया तह या जीवघेण्या गाण्यासाठी.

ठरलं तर मग...इकडे थांबता येणार नाय.
पण एक्स्प्रेस वे संपला कि आधी फोन करायचा...


एक्स्प्रेस वे संपतोच आणि गाणं सुद्धा.
दबकून बसलेला मेंदू...
छाती, पोट, आतडी, फुफ्फुसं सगळ्यांवर थयाथया नाचतो.
'तिनी ५ वार केले होते आणि आपण फक्त ३ च'
तो निक्षून बजावतो.
'इगो बॉस' चा परफ्युम परत परत फसाफसा फवारतो.

तुमच्या "सेन्टी"पणाचं तुम्हालाच खिन्न हसू येतं...
आणि तुम्ही कुठेही न थांबता सरळ घरी जाता.  


-नील आर्ते




 















Sunday, 5 February 2012

अभद्र


 तुम्ही कधी दुपारची झोप तीन्हीसांजेपर्यंत ताणलीये?

बाहेर काळोख दाटत असतो आणि कुठच्या तरी घाणेरड्या स्वप्नाने तुम्हाला दचकून जाग येते.

"आपल्याला जीवापाड आवडणारी ती दुसर्या कोणाशी तरी रत होताना दिसते"
नाहीतर...
"ट्रकने उडवलेल्या कुत्र्याचा रक्त मांसाचा लगदा"
...
"तुम्ही त्या गरीब चेहेर्याच्या पोराला पाकीट मारल्याच्या संशयावरून कुत्र्यासारखं मारत असता"
किंवा दिसतं आपलं ते मेलेलं माणूस...आपल्याबरोबर नेहेमीसारखं  वावरताना...पण खूप खिन्न चेहेर्याने.

जाग आल्यावर जाणवते घश्याला पडलेली प्रचंड कोरड आणि गळ्याजवळ जमा झालेला मुंबईचा चिकट घाम.

आई थकून भागून ऑफिस मधून घरी येते आणि डुकरासारखं झोपल्याचा गिल्ट कुरतडत राहतो.

निस्त्राण मन आणि देह झडझडून तुम्ही उठता!
आईनं पर्स टाकून बाबांच्या फोटोपुढे छान वासाची उदबत्ती लावलेली असते...
आणि तुम्हाला उगीचच खूप बरं वाटतं!



-नील आर्ते
टीप : ही मुक्त कविता मला सौमित्रच्या "जॉइन्ट" कवितेवरून सुचली (कवितासंग्रह: "आणि तरीही मी")
हे म्हणजे थोडंसं भजीच्या वासाने चहाची तल्लफ येण्यासारखं...चहा आणि भजी म्हटलं तर सारखे पण वेगवेगळे सुद्धा.
भजी बेस्टच...चहा झक्कास झालाय की पांचट ते मात्र तुम्ही ठरवा.
--------------------------------------------------------------------





Wednesday, 7 December 2011

मुंबई कोलाज: गव्हर्मेंट कॉलनी (भाग 2)

सकाळी सकाळी राजधानी बेकरीतून आणलेला खरपूस ताजा पाव,
८७,३१६ चा बस स्टॉप...सकाळचे साबण पावडरीचे प्रसन्न वास,
शेअर रिक्षाची गडबड...
ह्याच बस स्टॉपवर 'टेम्पा'ने नव्या कोऱ्या बाईकवरून शानमध्ये एन्ट्री टाकली होती..आणि हेल्मेट घातल्याचं विसरून तोंडाच्या काचेवरच गुटखा थुंकला होता.

विनायककडची वडा-उसळ  आणि एक्स्ट्रा उसळीबरोबर खाल्लेले २२ पाव.
पाटीलचा फेमस वडा-पाव.
समर्थ मधले चहा-सिगरेटचे अड्डे...उजाला बार मधली पिणार्यांची (खास करून शनिवारी रात्रीची) आनंदी मचमच.

कॉलनीने पोरांना खूप काही शिकवलं...मुख्य म्हणजे जग आपल्या बाबांचं असल्यासारखा कुठेही घुसायचा कॉन्फीडन्स दिला:
मग ते सह्याद्रितलं अवघड शिखर असो की पॉश फाइव स्टार हॉटेल!
पोलीस-स्टेशन असो किंवा हातात तलवारी घेतलेल्या पोरांची फिल्ड!

ही अत्रंगी पोरं..सगळ्यांना वाटायचं ह्यांचं आयुष्यात काही होणार नाही...

होळीला अती दारू पिऊन मेल्यासारखा निपचित झालेला 'तो'...
गर्लफ्रेंडसाठी उंदरांच विष पिऊन मरणाच्या दारातून परत आलेला 'तो'...
'डिस्को डान्सर'ची पट्टी म्हणून अंडरवेअरचं इलॅस्टिक डोक्याला अडकवणारा तो...
सायकली चोरणारा 'तो...
१२ वी ला ७ वेळा नापास होणारा 'तो...
घरची गाडी विकून आलेले सगळेच्या सगळे ७० हजार लेडीज बार मध्ये उडवणारा 'तो...
रोज शाळेत कर्कटकने मारामाऱ्या करणारा 'तो...
रोज नवीन मुलीला भिडणारा (प्रपोज करणारा) 'तो... हा रोज भिडायचा म्हणून याच नाव 'प्रदीप भिडे' ठेवलं होतं...

पण यथावकाश ह्यातले बहुतेक सगळे 'तो' सुधारले आणि मस्त सेटल झाले.

बरेचजण आता कॉलनीत पूर्वीची शान राहिली नाही म्हणून हळहळतात.
पण ते फारसं खरं नाहीये...आपण 'इन-डिस्पेन्सिबल' होतो असं वाटून घ्यायचा तो सोपा मार्ग आहे.

१९६५ साली बनलेल्या कॉलनीने २ ते ३ पिढ्या तरुण होताना बघितल्या आणि अजूनही कित्येक पिढ्या कॉलनीच्या कुशीत दुनियादारी शिकतील.


आणि मग कॉलनीतली अनुक्रमे  ३५ आणि ४१ वर्षाची दोन पोरं जगात कुठेही भेटली की...
विविध "फटका बहिणींच्या" जोड्यांच्या गुलाबी आठवणी काढतील,
रस्त्यावर पडलेलं बिस्कीट हळूच "राम की भूत?" विचारून खातील,
करवंदांचा "कोंबडा-कोंबडी" जुगार खेळतील,
आणि बोलतील "भेन्चोद कसली धमाल करायचो नं आपण"?



-पांढऱ्या
-उर्फ गोरा रणजीत
-उर्फ गणपत पाटील (च्यायला आवाज अंमळ उशीराच फुटला)
-उर्फ गाय उर्फ हम्मा
-उर्फ एक कॉलनीवासी.
(राहणार ब:२५३ / १  : नम्रता क्रीडा-मंडळ.)













Thursday, 24 November 2011

मुंबई कोलाज: गव्हर्मेंट कॉलनी (भाग १)

एका पोराच्या बाबांना हार्ट-अ‍ॅटॅक आला आणि डोम्बिवलीवरून खूप दगदग व्हायची म्हणून ते वांद्रे कॉलनीत शिफ्ट झाले.
तो पोरगा तेव्हा डोंबिवलीच्या आठवणीने खूप रडायचा...त्याचे मित्र, त्याचं घर आणि मिलिंद बोकिलांच्या 'शाळा' पुस्तकातल्यासारखी ती "गोड" डोंबिवली.

पण मग त्याने हळूच आजूबाजूला बघितलं आणि त्याला दिसलं प्रत्येक चौकातल मोठ्ठ मैदान, नवीन अफलातून मित्र, रिक्षाने पाच मिन्टांत समुद्रावर जाण्यातली गम्मत.
चौकातली छान छान झाडं, जग्याची पेरूची बाग, हर्शलच्या बागेतली जांभळी आणि जास्वंदीच्या झाडाचा टांगा.
त्याला कॉलनी खूप वेगात आवडायला लागली होती:

२६ जानेवारीची पूजा, त्याच्या आधीच्या पूजेच्या मिटींगा आणि त्यातली ती टाईमपास भांडणं.

७ नंबरच्या पोरांच्या कबड्डी मॅचेस,
ज्ञानेश्वर मंदीर आणि समोरच्या पुजारी पानवाल्याकडच्या जीरा गोळ्या.

कॉलनीमागची सुंदर खाडी आणि तिच्यात खोल घुसणारी फुटक्या पाईपची पाऊलवाट,
खाडीत घुसून होळीसाठी तोडलेली झाडं आणि ढोपरापर्यंत चिखल माखून आल्यावर आईचा खाल्लेला मार.

कॉलनीतल्या चौका-चौकातली चिंचेसारखी पानं असलेली झाडं...(http://en.wikipedia.org/wiki/Peltophorum_pterocarpum)
ही एप्रिल महिन्यात ऐन परीक्षेत मंद सुवासाच्या पिवळ्या फुलांचा भरभरून सडा टाकायची म्हणून यांचं नाव परीक्षा झाड!

पतंग, भोवरा, गोट्या, भूत भूत, डबा ऐसपैस, शीग रूपवा रुपवी असे  एक लाख खेळ!
सुट्टीतली घराबाहेर दोर्या बांधून आणि त्यांच्यावर पुस्तकं लटकावून केलेली लायब्ररी..आपलं कलेक्शन वाढवायला पोरं बिनधास्त हिरा पेपर मार्ट मधून कॉमिक्स ढापून आणायची!
जाधवकडच्या भाड्याच्या सायकली...आणि पंक्चर करून आणल्यावर त्याच्या खाल्लेल्या अस्खलीत शिव्या.

पावसाळ्यात शाळेत जाताना गटारात पकडलेले सप्तरंगी मासे आणि चतुर ...काही माश्यांना चक्क २ दिवसांनी हात पाय फुटायचे आणि मग कळायचं की ते बेडूक होते ;)
घरात इकडे तिकडे आरामात फिरणारे एक अब्ज पायवाले गोंडस 'पैसा' किडे. 

दही हंडी आणि चिखलातला फुटबॉल.
वरच्या थरातल्या कोणीतरी खालच्यांच्या अंगावर केलेली सू सू!

गणपतीतल्या घराघरात जाऊन म्हटलेल्या मनसोक्त आरत्या आणि निश्चलकडच्या गौरीच्या ३२ प्रकारच्या भाज्या.

जय अंबे क्रीडा मंडळाचा दांडिया आणि चुकीच्या टिपर्या मारत शेकून घेतलेली बोटे.

दिवाळी:
रात्री जागून केलेले अवाढव्य कंदील.
पहिल्या अंघोळीच्या पहाटे चौकात हळू हळू वितळणारा आनंदी अंधार...कोरे कपडे ...एका हातात फटाक्यांची पिशवी आणि दुसर्या हातात उदबत्ती.
खडूस लोकांच्या घरात टाकलेले उदबत्तीला बांधलेले टाईम बॉम्ब..
पीठ बॉम्ब..आणि तो फुटल्यावर पिक्चर मध्ये दाखवतात तसा आगीचा लोळ.
भाऊबीजेच्या रात्री सगळे फटाके संपवून टाकल्यावर लागणारी हूरहूर.

गच्ची:
पतंगींची काटा-काटी.
टप्प्यावरून मारलेल्या उड्या,
खजुराहोच्या वरताण काढलेली चित्र,
वर्गणी काढून सहा जणांत प्यायलेली एक बीअरची बाटली. (मुळू मुळू रडणारा तो पोरगा थोडा मोठा झाला होता! )
चोरटी मेकआउट सेशन्स..आणि खास मित्रांनी दिलेला पहारा!

नडींग:
समोरच्या चौकातल्या  पोरांबरोबरची खुन्नस...एक लाख मारामार्या.
डोक्यात खळकन फुटलेली ट्यूब लाईट आणि भळाभळा ओघळणारं रासबेरी.
कॉलनीतल्या मारामारीची पण एक खास स्टाइल आहे..
गुडघ्यात किंचित बसून दोन्ही हातांच्या मुठी वळून अंधाधुंद  हात फिरवणारा पोरगा दिसला की समजून जावं.. हा कॉलनीत मारामारी शिकलाय.

उसळ, नारळ, सुबल्या, टेम्पा, मडक्या, कांद्या, पोन्क्ष्या, कॅडी, हड्या, नल्या अशी पोरांची अफलातून नावं.

कॉलनी शब्द-कोष:
  1. सही मे दही: एकदम मस्त!
  2. सुमडीत: हळूचकन, कोणाला न समजता!
  3. आडी: प्रेयसी.
  4. डेम: वरीलप्रमाणे.
  5. टेबल: डेटवर जाणे.
  6. टेपा लावणे: थापा मारणे.
  7. बॉम्बर: थापाड्या 
  8. 'गोपाळा गोपाळा देवकी नंदन गोपाळा': टेपा लावणाऱ्याला थांबवण्यासाठी हा गजर केला जातो.
  9. आमी काय बॉल गिळला?: खोट्या आरोपांना उत्तर देण्यासाठी.
  10. वंटास: गायब होणे.
  11. 'नेवला न्यू आयटम फाईट': विशेष काही अर्थ नाही ..मूड आल्यास कधीही हे वाक्य ओरडावे.
  12. 'वर बघ' ..'हात बदल': रस्त्यांनी जाणार्या मुलाला त्रास देण्यासाठी.
  13. डबा टाकणे: 'शी' ला जाणे.
  14. किक येणे: 'शी' ला येणे.
  15. आडी गुडी कुट्टी गुड्डी हेय्यो हेय्यो ..सोडी गुडी कुट्टी गुड्डी हेय्यो हेय्यो: मॅच जिंकून आल्यावर ओरडायचे विजयगीत. 

खालील शब्द थोडे जास्त सेन्सॉर्ड आहेत:
जिज्ञासूंनी विचारणा केल्यास पर्सनल ई मेल वर अर्थ पाठविण्यात येईल:
  1. टग्ग
  2. सड्डम 
  3. पापड तळणे
  4. चीमोऱ्या
  5. टीपा बघणे 
  6. बापट पिक्चर 
  7. कांदाचिरी 
  8. राजू 
  9. पडी
लवकरच..गव्हर्मेंट कॉलनी (भाग २)
-नील आर्ते







Sunday, 6 November 2011

(गोष्टुली: ५) गच्ची

कोडच्या जंगलात तो हरवून गेला होता....आज कसंही करून बग फिक्स करायचा होता आणि सहज त्याचं लॅपटॉप च्या उजव्या तळाशी घड्याळाकडे लक्ष गेलं. आईच्या गावात... ४: १५ झाले होते!

त्याने धावत पळत लिफ्ट पकडली, 
लिफ्ट मिळून १३ व्या मजल्यावरच्या रिक्रिएशन रूममध्ये  येईपर्यंत ४: २० झालेच होते.
पण डान्स क्लासचं कोणीच पब्लिक अजून आलं नव्हतं...'आज क्लास कॅन्सल बहुतेक'!

त्याला हायसं वाटलं, 'म्हणजे चला आपली प्रॅक्टीस बुडाली नाही तर'!
कंपनीने एम्प्लॉयीजसाठी कंपनीतच हा डान्स क्लास चालू केल्यापासून त्याने एकदाही बुडवला नव्हता..
मिटींग्स, प्रेशर, डेड लाईन्स मध्ये दगदग व्हायची पण तो कसाबसा मॅनेज करत होता.

गच्चीला लागूनच रिक्रिएशन रूम होती, तिकडेच त्यांचा आठवड्यातून २ दिवस क्लास चालायचा.

आज कधी नव्हे तो गच्चीचा दरवाजा उघडाच होता ...तो सहजच पुढे गेला 
आपल्या कंपनीला एवढी सुंदर प्रशस्त गच्ची आहे हे त्याला माहीतच नव्हतं.... 
हिवाळ्यातली कलत्या दुपारची गोजीरवाणी उन्हं गच्चीभर पसरली होती आणि एवढ्या उंचावरून खाली अफाट पसरलेल पुणे दिसत होतं.

समोर चतु:शॄन्गीचा मोठ्ठा डोंगर...पावसाळा उशीरा सरल्याने हिरवी मखमल अजून कायम होती.
उजवीकडे मॅरीयट हॉटेलची सेवन स्टार बिल्डींग आणि त्यांचा ४ थ्या मजल्या वरचा स्विमिंग पूल...एखाद्या किमती खड्यासारखा तो निळाशार तुकडा चमकत होता.
डावीकडे थोडी पाठी वेताळ टेकडी, इकडूनही टेकडीवरचं छोटंसं चुनखडीच मंदीर आणि वॉक करणारी इवलुशी माणसं दिसत होती.

त्याने कठड्या वरून वाकून खाली पाहिलं...
त्याची नजर खाली गेली आणि त्याला ती प्राचीन कळ आली...
प्रत्येक मानवाला येणारी...उंचावरून बघताना! 
त्याच्या ओटीपोटातून चालू होऊन छातीत...तिथून  घशात आणि मग मेंदूत.
एकाच वेळी भीती आणि आकर्षण आणणारी!

खालची शिवाजी कॉलनीतली आंब्याची झाडं आणि छोटुलं जॉगर्स पार्क पण वरून मस्त दिसत होतं...जणू त्याला हात हलवत बोलावत होतं.
त्यानं हळूच आजूबाजूला पाहिलं...गच्चीवर चिटपाखरू सुद्धा नव्हतं. 

हलकासा वारा वाहत होता, त्याचं सकाळपासून ताणलेला मन शांत होत गेलं.
कामाचं प्रेशर, डेड लाईन्स... 
जॉब जाण्याची भीती, कर्जाचे हप्ते...
'तिच्या'एवढा चांगला डान्स येत नाही म्हणून तिने केलेलं भांडण, ब्रेक-अप आणि तिची रोज संध्याकाळी येणारी दुखरी आठवण.....  
सगळा सगळा कोलाहल शांत झाला.....

खूप दिवस तो हे करण्यासाठी धीर गोळा करत होता. 
तो कठड्या पासून थोडा मागे झाला, 
त्याने मन एकाग्र केलं, स्टार्ट घेतला...दोन्ही हात पक्ष्यासारखे पसरले आणि उडी मारली!!!


गर्रकन पाठीवरून उलटा फिरून तो पायांवर थोडा अडखळत लॅन्ड झाला....
त्याला चक्क "हिप-हॉप" ची "बॅक फ्लिप" जंप जमली होती!

त्याच्या चेहेर्यावर विजयी हसू पसरलं आणि जगाशी लढायला तो नव्या उत्साहाने गच्चीवरून खाली उतरला!!!


-नील आर्ते
   






Sunday, 30 October 2011

आज बऱ्याच वर्षांनी 'तो' झिपमध्ये अडकला आणि बऱ्याच वर्षांनी ब्रम्हांड आठवलं!
लहानपणी 'तो' अडकलेला तेव्हा बाबा मदतीला आलेले.

आता बाबा नाहीत पण ब्रम्हांड मात्र आठवलंच.
डोळ्यांत टचकन पाणीच आलं...नव्हे बाबांच्या आठवणीने नव्हे...खूप झोंबल्यामुळे.
बाबांच्या आठवणीने रडू कधीच येत नाही....छातीत दुखतं मात्र खूप!

त्या वेळी बापाने आपल्या पोराला अलगद हळूच संकटातून सोडवलेलं...आणि मग वेदना आणि शरमेनी लाल झालेल्या पोराला दिलखुलास हसून थोपटलेलं.

आता मात्र पोरालाच स्वतःचा बाप होऊन स्वतःची मदत करायला लागली,
स्वतःची आणि स्वतःच्या छोट्या भावाची सुद्धा!

-नील आर्ते