पुरोगामी (लेखक: प्रसन्ना करंदीकर ) प्रकरण ४

१८ नोव्हेंबर

रात्रीचे बारा वाजून गेले होते. आकाशातून उल्का कोसळत होत्या. चमत्कारी बाबाने मोठा होम रचला होता. तोंडाने विचित्र मंत्र म्हणत तो घुमायला लागला.

- इकडे चक्रदेवनी गाडी काढली. आणखीन दोघांना प्रसाद देवून झाला होता. त्या मुलींना घेवून दादा शिर्के कुठे असेल याचा ठाव ठिकाणा लागला.

होमासमोर दादा शिर्के आणि त्याची पत्नी डोक्याला भस्म लावून हात जोडून बसलेले. उल्कांचा जोर वाढत चालला. त्यासरशी बाबाने बाजूच्या थाळीतली कसलीशी पूड मूठ भरून घेतली आणि मंतरुन होमात फेकली. ज्वाला उंच उंच जावू लागल्या. ते बघून बाजूला हात पाय बांधून बसवलेल्या त्या पाच मुली आणखीनच घाबरल्या. रात्रीच्या भयाणतेत रातकिडे अधिकच भर घालत होते.

- इन्स्पेक्टर चक्रदेवांनी कारचा यू टर्न घेतला. उजव्या हाताने स्टीयरिंग सांभाळत डाव्या हाताने कॉल केला.“हॅलो... हॅलो खेर... खेSSSर... हा ऐक... एक इम्पॉर्टंट टिप आहे... हॅलो.... ऐकतोयस ना?”“हॅलो सर... मी आत्ता स्टेशनमधेच आहे. २ मिनिटात मीटिंग आहे सो फार वेळ नाही बोलू शकत. सॉरी, कालच्या प्रकरणात आमदाराने फूल फिल्डिंग लावलिय. बहुतेक ट्रान्सफर नक्की आहे. नवीन इन्स्पेक्टर त्याचं मांजर असल्यासारखा वागतोय. सो काही करता येणार नाही. सॉरी! बाय”कॉल कट झाला.“शिट्ट!!!” चक्रदेवने फोन बाजूच्या सीटवर आदळला आणि गाडी टॉप गियरला टाकली.

पुरोगामी (लेखक: प्रसन्ना करंदीकर ) प्रकरण ३

आज : १६ नोव्हेंबर

- नमस्कार, सर्वात आधी आजच्या दिवसाची सर्वात मोठी बातमी. इन्स्पेक्टर संकेत चक्रदेव यांनी रात्री साडे बाराच्या सुमारास जबरदस्तीने आपल्या रेस्टहाऊस मध्ये घुसून झडती घेतल्याचा आरोप आमदार दादा शिर्के यांनी केला आहे. कोणताही वॉरंट नसताना, कोणतीही पूर्वसूचना न देता ही झडती घेतल्याचं स्पष्ट झालं आहे. आपण पाहू शकतो कशी सर्व समानाची उलथापालथ झालेली आहे. पाहूया या बाबत आमदार शिर्के काय म्हणतायत-

“काल रात्री याठिकानि जबरदस्तीने कोनतीही परवानगी नसताना, कोनताही पुरावा हाताशी नसताना डॉ. नाडकर्णी यांच्या खुन्यांचा शोध गेन्यासाटीमनून ही जी अंधाधुंद कारवाई करण्यात आली त्याचा मी निषेध करतो. -
इन्स्पेक्टर चक्रदेवांनी टी.व्ही. बंद केला. निलंबनाचं पत्र त्यांच्या समोर होतं. दहा वर्षांपूर्वी पोलिस दलात रुजू झाल्या नंतर आज पहिल्यांदा छत्तीसशे साठ दिवसांनंतर पहिल्यांदा ते शांतपणे आपल्या घरी बसलेले.
‘काहीच काम नाही. काहीच करण्यासारखं नाही. दहा वर्ष अविश्रांत धावपळ आणि आज शांsssत. काहीच काम नाही. काहीच नाही. डॉ. नाडकर्णींसारख्या माणसाचा खून होतो? तेही पुण्यात? तेही आपल्या शहरात? आत्ता सर्वात जास्त गरज आहे जास्तीत जास्त लोकांनी अस्वस्थ होण्याची,घराबाहेर पडण्याची, त्या खुन्यांना असतील तिथून शोधून काढण्याची आणि मी काय करतोय?शांSSSSत! आपल्या घरात बसून टीव्ही बघत शांSSSSत! काहीच काम नाही! काहीच नाही!आणि दादा शिर्के काय करतोय? तोही झोपलाय शांSSSSत मला घरी बसवून!
-ट्रिंग ट्रिंग-

पुरोगामी (लेखक: प्रसन्ना करंदीकर ) प्रकरण २

‘त्या’ घटनेआधी ८ दिवस : ९ नोव्हेंबर २०१३

दादा शिर्केंचा फोन वाजला.
“जय जय बाबा!”
“जयजयकार!”
“काय आदेश?”
“काल माळावर एक ‘डाव' मोडला कळलं असेलच!”
“जी! आपण काय करायचं? फुडं ढकलूया?”
“मूSSSSर्ख! ही वेळ वर्षातून फक्त एकदा. तुमच्या समस्येसाठी फक्त आणि फक्त हीच वेळ योग्य आहे. सिंह राशी महत्वाची आहे. सिंहेचा उल्कापात चुकवून चालणार नाही. ही वेळ चुकली की मग एकदम पुढल्या वर्षी. त्यामुळे येत्या १८ तारखेला हे कार्य सिद्धीस गेलं तरच फलप्राप्ती होईल.”
“पन मग आपल्यावेळी पुन्हा कुनीतरी तडमडल म्हंजे?”
“कुणीतरी नाही! काही मत्वाच मट्रियल एकदम ताजं मिळवावं लागतं आणि ते फक्त आदिवासी पाड्याजवळच मिळतं. त्यामुळे कार्याची माहिती आपण सोडून फक्त तिथल्या लोकांनाच असते. आता आदिवासीतर स्वतःहून पोलिस स्टेशनमध्ये जावून सांगणार नाहीत. म्हणजे असं कोण आहे जे आदिवासी पाडयाबाहेरचं आहे मात्र त्याला पाड्यातली सगळी आतली बातमी असू शकते?”
................................................

· ‘त्या’ घटनेआधी ९ दिवस : ८ नोव्हेंबर २०१३

“दादा एक गडबड झालीय!” अंकुश शिर्के धापा टाकत बोलला.

पुरोगामी (लेखक: प्रसन्ना करंदीकर ) प्रकरण १

आज : १६ नोव्हेंबर २०१३


- नमस्कार, सर्वात आधी आजच्या दिवसाची सर्वात मोठी बातमी. इन्स्पेक्टर संकेत चक्रदेव यांनी रात्री साडे बाराच्या सुमारास जबरदस्तीने आपल्या रेस्टहाऊस मध्ये घुसून झडती घेतल्याचा आरोप आमदार दादा शिर्के यांनी केला आहे. कोणताही वॉरंट नसताना, कोणतीही पूर्वसूचना न देता ही झडती घेतल्याचं स्पष्ट झालं आहे. पाहूया या बाबत आमदार शिर्के काय म्हणतायत-




“काल रात्री याठिकानि जबरदस्तीने कोनतीही परवानगी नसताना, कोनताही पुरावा हाताशी नसताना डॉ. नाडकर्णी यांच्या खुन्यांचा शोध गेन्यासाटीमनून ही जी अंधाधुंद कारवाई करन्यात आली त्याचा मी निषेध करतो. आमचे काही स्थानिक कार्यकर्ते याठिकानी काही नव्या कार्यक्रमसंदर्भात मीटिंगसाटी राहिले होते. आज सकाळी आमि भेटानार होतो मात्र मध्यरात्री एका कार्यकर्त्याचा फोन आला की इकडे अचानक पोलिसांची धाड पडली आहे. मी होतो त्या परिस्थितिमद्दे इते धाऊन आलो. कोनताही पुरावा नसताना आमच्या कार्यकर्त्यांना आरोपी म्हनून पकडण्यात आलं हे चुकीचं आहे. डॉ. नाडकर्नि यांचेबद्दल आम्हाला सर्वांनाच आदर आहे. त्यांना लवकरात लवकर न्याय मिळावा अशी आम्ही प्रार्थना करतो. मात्र हे कारन पुढे करून जर का कुनी व्यक्तीगत द्वेषाने काम करत असेल तर ते आम्ही सहन करनार नाही. आशा प्रकारची कारवाई करन्याचे कोनतेही आदिकार नस्ताना तेंनी हे पाऊल उचललेल आहे. जर का आमच्यासारके लोकप्रतींनिधी जर याटीकानी सुरक्षित नसतील तर सर्वसामान्य लोकांनी पाहावं कुनाकडे? आम्ही गृहमंत्र्यांशी बोललो आहोत. या इन्स्पेक्टरवर तात्काळ कारवाई करा अशी आम्ही मागनी केलेली आहे, आणि तात्काळ करवाईच आश्वासन त्यांनी आमाला दिलेलं आहे. ”

पॅशन

 त्यानं कथा संपवून शेवटचं 'समाप्त' टाईप केलं आणि खुशीत कडकडून आळस दिला!

हाताची बोटं कटाकट मोडली… मान डावी उजवीकडे वाकवली आणि कथेकडे एक नजर टाकली. 

छान जमली होती कथा… या वेळचं त्यांच्या ऑनलाइन सायन्स -फिक्शन कट्ट्याचं चॅलेंज होतं "लाल रंग"… 

काय काय टाकलं होतं त्यानं कथेत: मर्लॉट वाइन, रासबेरी आईस्क्रीम, व्हॅलन्टाइन डे, ठिबकणारं रक्त आणि बरंच काय काय!

मनासारखं लिहून झाल्यावर त्याला नेहमीप्रमाणे सह-कट्टेकरी आणि खास दोस्त प्रसन्ना करंदीकरची आठवण आली आणि त्यानं फोन लावला,

"अरे पैलवान आहेस कुठे? गायबच झालास तू तर!"

"अरे इकडे मालवणच्या आतल्या भागात नेटवर्क नाय मिळत. पण एक मस्त सुमसाम पठार शोधलंय… कुडाळपासून १६ किलोमीटरवर! आपली लोकं पुढच्या वेळी लॅन्ड करतील तेव्हा त्यांना उतरायला आयडियल जागा आहे. तुझं काय चाललंय?"

"आत्ताच आपल्या या वेळच्या चॅलेंजची कथा लिहिली, लाल रंगावर!"

"आईल्ला भारी आहेस तू तर… मी तर यावेळचं चॅलेंज पास ओव्हर करायच्या विचारात होतो. आपली कंडीशन कळली तर कट्ट्यावरच्या लोकांना संशय येईल रे!"

"मी पण पास ओव्हरच करणार होतो पण मग विचार केला प्रयत्न तर करूया!

शिवाय ही कंडीशन इकडच्या पण १ टक्के पुरुषांत असते. तेव्हा फक्त प्रोटॅनोपिया असला म्हणून लगेच काही पकडले नाही जात आपण!

पण खरं सांगू का, या लोकांमध्ये 'पॅशन'  हा काहीतरी भन्नाट कन्सेप्ट आहे रे. 

तो अनुभवायचा होता ,मला या कथेच्या निमित्ताने."

"हे पॅशन काय असतं?"

"अरे देहाची, निसर्गाची, परिस्थितीची साथ नसताना सुद्धा कधी कधी अचाट कामं करतात ही लोकं केवळ एखाद्या गोष्टीच्या-माणसाच्या प्रेमापायी! 

माझा नवीन मित्र झालाय जग्गू, त्याची बायको प्युअर व्हेज आहे पण फर्स्ट क्लास नॉन वेज जेवण बनवते 

जग्गुला आवडतं म्हणून… चव सुद्धा न घेता!

कालच एका ठिकाणी कर्ण बधीर मुलांचा नाच बघायला गेलो होतो… काय सुंदर नाचत होती रे ती पोरं!

एक बीट चुकत नव्हता त्यांचा!

आजसुद्धा पेपर मध्ये बातमी आलीये राजाभाऊ साळुंकेनी प्रोस्थेटिक लेगवर एव्हरेस्ट सर केल्याची!

कधी कधी वाटतं ना आपल्या 'करंदी' ग्रहावर सगळं खूप जास्तच रॅशनल आहे… अति लॉजिकल!

आपल्या 'शक्यन्त्रा'ने ७० टक्क्यांपेक्षा जास्त यशाचा अंदाज दिल्याशिवाय आपण कुठलं काम हातात घेतलच नाहीय गेली काहीशे वर्षं.

एव्हढी प्रगती करून सुद्धा म्हणूनच आपला ग्रह संपत चाललाय कदाचित!

इकडची माणसं बघ भांडतात, हेवेदावे करतात, चुकतात, पडतात पण आय थिंक हा पॅशन त्यांना तगवेल, पुढे घेऊन जाईल!"

"आयला तू तर ह्या ग्रहाचा फॅनच झालायस, आडनावसुद्धा अगदी बरोबर घेतलयस: अर्थ - आर्थे - आर्ते!"

"हाहा हा, हो ना आणि तू आपल्या मातृग्रहाचं 'करंदीच'च आडनाव ठेवलयस!

पण सिरीयसली तू सुद्धा ट्राय कर "लाल" वर कथा लिहायची… रेफरन्सेस तर काय मित्रांशी गप्पा मारल्या तरी मिळतात हवे तितके. आणि नेटोबा आहेच!"

"यस बॉस ट्राय करतो नक्की! 

शिवाय दोन तीन महिन्यांत या नवीन पठारावर आपलं रसद यान येईल तेव्हा आर्टीफिशियल 'एल' कोन्स मागवतो. टाकून देऊया रेटिनामध्ये हाय काय नाय काय!

चल ठेवतो फोन…संडासचा नळ थरथरतोय करंदीवरून मेसेज येतोय! "

"बाय…वन्दे करंदी!"

नीलनं फोन ठेवला आणि परत आळस देत गॅलरीत नजर टाकली,

भण्ण उन्हात फुललेला काळाशार  गुलमोहर त्याच्याकडे बघून हसत होता!

-नील आर्ते 

सपना टॉकीज :२

मंगळवारी :

सकाळपासूनच आज नभचा मूड मस्त होता.  साहेब चक्क वीस मिनटं लवकर उठले होते!
लंचसुद्धा आज त्याला 'माणसांच्या' वेळेत करायला मिळाला… आणि बेस्ट पार्ट म्हणजे हरमन आणि मनालीच्या टेबलावर त्याला बसायला मिळालं.
फुल्ल 'दिपिका स्टाइल' वन सायडेड सैल शेपट्यात हरमन खूप गोड दिसत होती आज!

त्यानं ऐटीत स्वत:चा टिफिन-बॉक्स उघडला, नाटकीपणे आतली अदृश्य चिठी काढली आणि डोळे मिचकावत तो म्हणाला, "डीअर इला…!"

हरमन खळाळून हसली आणि त्याच्या छातीत बुगूबुगू झालं!
"फायनली बघितलास वाटते तू लंच-बॉक्स?"

"यस्स बॉस काय मस्त आहे यार, इरफान खान आणि निम्रत कौर दोघंही टू गुड… "
"आणि नवाजुद्दिन पण कसला आहे ना?" हरमन चिवचिवली!

"हो ना शेखचा रोल ढासू केलाय त्यानं… "हेल्लो स sssss र" कसं बोलतो ना तो?
पण सगळ्यात भारी शेवटचा ट्विस्ट!
म्हणजे इला भविष्यकाळातली असते आणि अवकाश-काळाच्या घडीने त्यांचे डबे क्रॉस होतात वगैरे मस्तच!"

पुढे बराच वेळ फक्त नभ बोलत राह्यला आणि हरमन - मनाली अस्वस्थपणे चुळबुळत राह्यल्या!

सपना टॉकीज १:

 "हलो sss डार्लिंग…"

"गाढवाच्या X%#त घाल तुझं डार्लिंग… आम्ही काय चुत्या आहे काय रे एकसारखा तुला फोन करायला?

भोसडीच्या परत तुला मेलो तरी फोन करणार नाय."

"मेलास तर कसा फोन करशील राजा? इट्स बायोलॉजीकली इम्पॉसिबल!", नभला हसू फुटलं…,

"अरे तिरकू असा काय रागावतो खूप बिझी होतो यार."

"हो ना तू बिझी अगदी मनमोहन सिंगपेक्षा आणि आम्ही इकडे बेकार बसलोय आम्हाला काय कामंच नायत!"

"सॉरी सॉरी सॉरी राजा असा काय मुलींसारखा रुसतो… बोल ना"

तिरक्या थोडा निवला होता… आता नुसताच गुरगुरत होता!

नभूनी ओळखलं साहेबांचा राग शांत व्हायच्या मार्गावर आहे…फायनली!

"काही नाही काल 'लंच-बॉक्स' बघितला… कसला पिक्चर आहे छोट्टे!"

"नभू परत हळहळला, 'नाही यार वेळच नाय मिळाला", आणि त्यानं घाबरून जीभ चावली!

तिरक्या परत उसळला, "अबे तू स्वत:ला खरंच मनमोहन सिंग किंवा केजरीवाल समजतो काय रे? आम्ही काय लल्लू पंजू बसलोय काय इथे? पुण्याला जाऊन जास्तच शाणा झालायस! चांगला पिक्चर वेळात वेळ काढून बघायचा असतो कळ्ळ ना? तुला पिक्चरचं वेड आहे म्हणून सांगतोय."